ලොකුමාමා


මරණයක් වෙලා අවසන් කටයුතු වලදී මියගිය කෙනාගේ ගුණකථන කරන හැම මොහොතේම මට මතක් වෙන්නේ අපේ ලොකු මාමා. 
ඔහුව පණපිටින් මට මතක දෙතුන් වතාවයි.

අම්මා


හොඳම මිත්‍රෙයකුගේ තාත්තා තමන්ගේ ජීවිතයෙන් සමුගත්තා. 

අනෙකාගේ දුකේදි ළඟින් ඉන්න අහිංසක ඔහුගේ තාත්තාත් ඒ වගේම කෙනෙක්... 

තාත්තා හිටපු විදුහල්පතිවරයෙක්. කවුරුත් බාරනොගත්ත දුෂ්කර පාසැලක් බාර අරගෙන කාලයක් තිස්සේ එතැන හිටපු කෙනෙක්. 

මේ රටේ බහුතරයක් ඒ තාත්තාව දන්නේ නැහැ. හැබැයි ඒ දුෂ්කර ගමේ මිනිස්සු තාත්තාව දන්නවා විශේෂ පුද්ගලයෙක් විදියට. ඒ තාත්තාගේ නම ඉතිහාසයේ නොලියැවුණත් ඈත ගමක ළමයින්ගේ ඇස් පෑදීම නිසාත් මගේ මිත්‍රයා වගේ හොඳ මනුස්සයෙක් ලෝකයට බිහිකරපු එක නිසාත් ඔහු පොළොවට ණය නැති ශ්‍රේෂ්ඨ මනුස්සයෙක්. 

කොස්තාට ගහලා ලියන්නේ නැද්ද බං

ඉදිරියට ලියනවායැයි කියා නොලියූ සටහන් දෙකක් තියෙනවා. ලියන්න හිතාගෙන කල්දාන සටහන් කිහිපයක් තියෙනවා.. 

ඒවා අස්සේ විමල් කුමාර්ද කොස්තා ලොවෙන් සමුගත්තා... 








ඉන්බොක්ස් කරලා මගෙන් ඇහුවා කොස්තාට බැණලා ලියන්නේ නැද්ද කියලා... 

රාවයට තිහයි මට විසිපහයි

රාවය උපන්දිනය ගැන ලියන්නට හිටපු සටහන මහින්දගේ උපන්දිනය වෙනකල්ම කල්දාන්න සිද්ධවුණා.. 😃

රාවය තිස්වැනි සංවත්සර උළෙල පහුගිය 15 වැනිදා බණ්ඩාරණායක සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේදී පැවැත්වුණා. 

රාවය තිහ සමරද්දී ලියන්නේ මොනවද කියලා මම කල්පනා කළා. මට හිතුණේ රාවයේ තිරය පසුපස හිටපු අය සහ තිරය පසුපස කතා ටිකක් ලියන්න. එහෙත් ඒක ටිකකට කල්දැම්මා. ඊට කලින් රාවයේ පරණ මතකයන් ටිකක් ෂෙයා කරගන්නට හිතුණා... 

රාවය කියන්නේ මම නියෝජනය කරන තැනක්වත් මට අයිති තැනක්වත් නෙවෙයි. මම එතන රාජකාරි කරනවා විතරයි. 

රාවය කියන්නේ බොහෝ දෙනෙක්ට අයිති. බොහො දෙනෙක් ආදරය කරන තැනක්. 

රාවය මුල සිටම මහත් ආදරයකින් කියැවූ පිරිස විශාලයි. වෙන කිසිම පත්තරයකට මේ තරම් පිරිසක් මේ තරම් ආදරය කරන්න නැතිව ඇති කියලා මට හිතුණා.

ට්‍රම්ප් මකබෑවිච්චාවෙ! ධනුෂ්ගෙ ෆිල්ම් එක

මේ වෙද්දී සිංහල සහ මුස්ලිම් ජාතිවාදී කන්ඩායම් ඇවිස්සිලා තියෙන්නේ. ඒවා අස්සේ ආබාධිත ‘රණවිරුවන්ට‘ පහරදුන්නා. ඒ මදිවාට ට්‍රම්ප් ජනාධිපති වෙලා ඇමෙරිකාව කැළඹුනා. අයවැයකුත් ආවා.

හැබැයි මට ඔය එකක්වත් එච්චරම වැදගත් නෑ. වෘත්තියට අයිති කෑලි නිසා ඒවා ගැන හෙව්වත් උණ ගැණිලා තියෙන්නේ ඒවා ගැන නෙවෙයි. ධනුෂ්ගේ අළුත් චිත්‍රපටිය ගැන.



චිත්‍රපටිය බලපු ගමන් ඒ ගැන ලිව්වා. ආපු දවසට පස්සෙ දවසේම චිත්‍රපටිය බැලුවා. හැබැයි ඒක පලකරගන්න බැරිවුණා. පහතින් තියෙන්නේ ඒ ගැන කලින් ලියපු සටහනක්.... 


ධනුෂ් ද්විත්ව රංගනයක

මැරුණ මිනිහෙක්ටවත් ඉන්න දෙන්නැති පාහරයා!!!!

මට හොඳ අභ්‍යාසයක් ලැබුණා.

මම හිතුවා අමරදේව මාස්ටර් මියගියත් වචනයක්වත් ලියන්නේ නැහැ කියලා.

ලියන්නේ නැහැ කියලා හිතපු මම හිතුවා පුංචි දෙයක් හරි ෂෙයා කරන්න ඕන කියලා. මට කියවා ඇති ලිපි ගොඩක් මතක් වුණත් වැඩියෙන්ම ෂෙයා කරන්න හිතුණේ සුලෝචන වික්‍රමසිංහට සුචරිත ගම්ලත් ලබාදුන් සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් සහ චන්ද්‍රරත්න බණ්ඩාර විසින් රෝහණ වීරසිංහට ලියා තිබූ විවෘත ලිපියක්. 

Search This Blog